Hall of Fame to miejsce, w którym prezentować będziemy ludzi jazzu - autorów, dziennikarzy, organizatorów, wydawców i muzyków. Jesteśmy przekonani, że Henryk Choliński, nazywany w środowisku Jazzscelencją, który otwiera listę tego elitarnego klubu, jest osobą ze wszech miar właściwą. Zapraszamy Czytelników do zgłaszania kolejnych osób do tego zaszczytnego grona.
Henryk Choliński zmarł w czerwcu 2002 roku, w czasie, kiedy „Jazzi Magazine” nie ukazywał się. Dlatego w tym miejscu chcielibyśmy jeszcze raz wyrazić nasze uznanie dla tego niezwykłego człowieka jazzu, pomysłodawcy i współrealizatora wielu wydawnictw muzycznych, autora audycji radiowych. Podpisujemy się pod słowami Roberta Buczka, który swoje uznanie dla Henryka Cholińskiego wyraził tak: „Był postacią zupełnie wyjątkową. Takiego znawcy jazzu nowoorleańskiego, swinga i bebopu w Polsce ze świecą by szukać”. Więcej o Henryku Cholińskim na str. 51 oraz w „Jazzi Magazine” nr 9/1995, str. 32.

Henryk Zygmunt Choliński

Dziennikarz muzyczny, publicysta - urodził się 18 marca 1932 r. w Mysłowicach. Z zawodu był inżynierem elektrykiem (w latach 1951-56 studiował na Politechnice Śląskiej w Gliwicach). Pochodzi ł z rodziny nie mającej tradycji muzycznych, jednakże w jego rodzinnym domu zawsze zbierano płyty i interesowano się różnymi gatunkami muzyki.
Swingu zaczął słuchać zaraz po wojnie, gdy w polskich kinach wyświetlano filmy, takie jak „Serenada w Dolinie Słońca” czy „Gospoda Świąteczna”, powszechnie uważane za „jazzowe”.
Choliński uczęszczał wtedy do słynnego gliwickiego gimnazjum przy ul. Górnych Wałów, którego uczniami byli także Stanisław „Drążek” Kalwiński, Andrzej Kurylewicz i Wiktor Kolankowski. Główną jego inspirację stanowiły jednak nie filmy, a audycje „Jazz Hour” Willisa Conovera, których słuchał od początku 1955, czyli od chwili, gdy zaistniały one na antenie.
Z ruchem jazzowym związał się w 1956 r., gdy został współzałożycielem Śląskiego Jazz Clubu. Przez ponad czterdzieści lat pełnił szereg funkcji w zarządzie ŚJC; przez długi czas był przewodnicz ącym Sądu Koleżeńskiego. W krajowym ruchu jazzowym uczestniczył od 1957r. W kolejnych organizacjach: Komisji Koordynacyjnej Polskich Klubów Jazzowych, Federacji Polskich Klubów Jazzowych, Polskiej Federacji Jazzowej i Polskim Stowarzyszeniu Jazzowym działał w organach zarządzających. Pracował także w nieistniejącej już Międzynarodowej Federacji Jazzowej.
Prelekcje o tematyce jazzowej prowadził od 1956 r.; początkowo amatorsko, hobbistycznie (do połowy lat 60-tych wygłaszał co tydzień prelekcje w Klubie i jego oddziale w Rybniku), a następnie, od początku lat 60-tych, na zasadach profesjonalnych. Wykłady wygłaszał m.in. na kursie dla młodych muzyków we Wrocławiu w 1962 r., a także w wielu klubach muzycznych: w „Jazz Club Studio” w Grodzisku Mazowieckim, w klubach EMPIK oraz w miejskich domach kultury na Śląsku. Od 1977r. był wykładowcą na corocznych Warsztatach Muzycznych, organizowanych przez PSJ, najpierw w Chodzieży, a od 1991r. w Puławach. Właśnie tam w 1996 r. obchodzi ł dwudziestolecie swoich prelekcji warsztatowych. Oprócz tego prowadził szkolenia w Koninie, Gnieźnie (Warsztaty Jazzu Tradycyjnego), na reaktywowanych warsztatach chodzieskich, a także w 1994 i 1995 r. na Polsko-Niemieckich Warsztatach w Berlinie.
Od 1967r. Choliński współpracował z katowicką rozgłośnią Polskiego Radia, w której do 1977r. emitowana była seria jego audycji pt. „Sylwetki jazzowe”. Następnie prowadził dwa cykle programów - „Tańczyć jazz...?” (początek w 1990r.) i „Jazz nocą”, oraz uczestniczył w redagowaniu seryjnej audycji „Magazyn Studio”. Na początku lat 70-tych Choliński opracował osiemdziesi ąt jeden audycji z cyklu „Wszystkie nagrania Charliego Parkera”, nadawanych w programie III Polskiego Radia. Za cykl ten otrzymał w 1978 r. nagrodę PSJ za najlepszą publikację o tematyce jazzowej w kategorii programów radiowych i telewizyjnych. Od września 1980 r. do końca lutego 1995 r. prowadził serię programów „Duke Ellington i jego muzyka”, nadawaną przez program III Polskiego Radia. Liczyła ona 354 odcinki.
Karierę publicystyczną rozpoczął w 1959 r., współpracując z redakcją miesięcznika „Jazz”, w którym publikował artykuły na temat kolekcjonowania płyt, technik nagrywania oraz historii i problemów jazzu. Na łamach „Jazzu” ukazywała się w odcinkach „Polska Dyskografia Jazzowa”, którą tworzył wraz z Markiem Cabanowskim. Praca publicystyczna obejmowała również duże cykle specjalistycznych artykułów na temat nagrań Louisa Armstronga (2 odcinki), Duke'a Ellingtona (7 odcinków), Charcliego Parkera (4 odcinki), zamieszczonych na łamach międzynarodowego magazynu „Jazz Forum”.
Dalsze prace publicystyczne Cholińskiego to „Polska dyskografia jazzowa 1955-72”, wydana w formie książkowej przez PSJ w 1974 r., broszury „Historia jazzu na mikrorowkach” z 1973 r. i „Jazz - materiały metodyczne”, wydane przez Wojewódzki Ośrodek Kultury w Katowicach w 1982 r., specjalistyczne szkice dyskograficzne, zamieszczane przez szereg lat w programach corocznego festiwalu „Old Jazz Meeting” oraz komentarze na okładkach płyt Polskich Nagrań i Pol jazzu. W 1994 r. rozpoczął współpracę z dwumiesięcznikiem „Jazzi Magazine”, a w 1996 r. z Wydawnictwem Polonia Records.
Za swoją pracę w ruchu jazzowym otrzymał w 1983 r. odznakę Zasłużonego Działacza Kultury, a w 1995 r. - Odznakę Honorową PSJ.
Zmarł w czerwcu 2002 r.