biographies and discographies

Leszek
Możdzerdiscography

Elżbieta Sobolewska
translation: Radek Nowakowski

The Course of Life or the biographies and discographies uncompleted... In each issue of Jazzi Magazine we're going to present one musician, whose work has been influencing the shape of contemporary Polish jazz. We will keep up with new achievements and events thus completing the Polish jazz files and giving extraordinary material for managers or promoters. The files will be updated on our website.

Leszek Możdżer, is an infant prodigy of Polish jazz, but his real career didn't begin until 1994 when his album "Chopin. Impressions" was recorded for Polonia Records. Since then his popularity and number of propositions caused the release of tens of records with his name on the covers what makes him now a record holder of this kind in Poland. Everybody desires now to cooperate with him: Urbaniak, Makowicz, Namysłowski and the others. His career, crowds of fans, remind the history of Marek and Wacek, the piano duo, stars of Polish show business in the 1970s. Możdżer is the most faithful exploiter of Chopin's works. Anyway, for many listeners he is one of the greatest hopes of Polish jazz.

On October 12, 2004, a ceremony of giving The Gold Record Award to Leszek Możdżer took place in the Roma Music Theatre in Warsaw. More than 5000 copies of his CD „Piano” (released in June 2004) was sold what is a necessary amount required here. Although Polish pop artists must sell at least 35 000 copies (and the foreign ones 20000) to be awarded in the same way, jazz and classical music need much less since they belong to so called „high culture” which has much less audience. Anyway, the names Możdżer and Krawczyk (a very popular Polish pop singer) can be found on the same charts. One can wonder whether the pianist owes such a success to the very good promotion of „Piano” and „Makowicz vs Możdżer at the Carnegie Hall” albums or the folks are fed up with banality of pop „stars” or Możdżer and his music are simply trendy. Probably a bit of everything; sooner or later it will be clear what has caused the present situation. The music itself will survive, if it deserves to survive. With no doubt Leszek Możdżer has not just landed from Mars and is not a mass media product, but a very diligent and talented man who simply deserved the popularity and fame.
He was born in Gdańsk, on March 23, 1971. He began to study piano playing very early, at the age of five and in 1996 was graduated at the Stanisław Moniuszko Music Academy in Gdańsk. „Now I do appreciate my education, I'm not taken aback hearing names like Prokofiev, Skriabin or Rachmaninov because I studied their music. I'm afraid neither of scores nor of the grand piano. I know what this tool is for.”
The 1980s brought the first jazz fascinations: late Miles Davis albums and electronic sound of Chick Corea's music. Emil Kowalski, the clarinet player, was the first jazzman he played with and in 1991 he joined the legendary Miłość (The Love) group replacing Tomek Gwiciński, the guitarist, who went to the USA. In 1992 the acoustic quartet (Tymon Tymański - leader, b; Mikołaj trzaska - s; Jacek Olter - dr; Leszek Możdżer - p) won the second award at the Jazz Juniors Festival in Cracow and made its first CD. Five next CDs were recorded with Leszek Możdżer and two of them with Lester Bowie playing trumpet. The famous trumpeter performed with Miłość in 1994 at the Poznań Jazz Fair Festival; a year later this concert was released on the „Not Two” CD. The second album with Lester Bowie, „Talkin' about Life and Death” was recorded in July 1997 and released in 2000, a year after the trumpeter had died.

    biographies and discographies

Bieg Życia, czyli biografie i dyskografie niedokończone... W każdym numerze „Jazzi Magazine” przedstawimy wybranego muzyka, którego twórczość wpływa na oblicze współczesnego polskiego jazzu. Będziemy śledzić dokonania muzyków i dopisywać nowe fakty, tworząc dokumentację polskiego jazzu.
Znakomity materiał dla managerów, czy promotorów. Jego aktualizację będziemy zamieszczać na naszych stronach www.

Leszek Możdżer, cudowne dziecko polskiego jazzu, swoją karierę tak naprawdę rozpoczął w 1994 roku od kultowej dziś płyty "Chopin. Impresje", nagranej na zamówienie Polonii Records. Od czasu tego wydarzenia jego popularność i mnogość propozycji fonograficznych spowodowały powstanie dziesiątek płyt z jego udziałem, w tym także autorskich, czyniąc go już dziś rekordzistą na rynku płytowym w Polsce. O współpracę z nim zabiegają wszyscy - od Urbaniaka, Makowicza, po Namysłowskiego. Jego kariera koncertowa i tłumy wielbicieli przypominają dziś historię gwiazdy polskiego show-biznesu lat 70. - Marka i Wacka, a medialne zabiegi kojarzą się bardziej z Liberace niż z Jarretem. Być może mnogość realizowanych produkcji sprawia, że nie zawsze przekładają się one na jakość. Komeda nagrywając ,,śniadanie u Tiffany'ego”, czy pracując z Polańskim nad ,,Rosemary's Baby” mógłby być wzorem dla Możdżera w doborze propozycji. Udział laureata Paszportów ,,Polityki" w kiczowatej gdyńskiej produkcji ,,Sen nocy letniej" czy nagranie utworów Preisnera cechują się, co najwyżej, przeciętnością. Muzyk ten jest także najwierniejszym eksploatatorem dzieł Chopina. Możdżer dla wielu jest jedną z największych nadziei polskiego jazzu.

12 października 2004 roku w Teatrze Muzycznym Roma w Warszawie odbyła się ceremonia wręczenia Złotej Płyty Leszkowi Możdżerowi. Sprzedaż płyty „Piano” (premiera 20 czerwca 2004) przekroczyła ilość 5 tysięcy egzemplarzy, niezbędną by ZPAV przyznał jej status Złotej. Wprawdzie twórcy spod znaku kultury popularnej muszą „się sprzedać” w ilości ponad 35 tysięcy egzemplarzy (zagraniczni 20 tys.), aby otrzymać to samo wyróżnienie, lecz jazz i klasyka, jako że przynależą do tak zwanej „kultury wysokiej”, znajdują węższe grono odbiorców, więc i handlowa poprzeczka musi być ustawiona niżej. Tak czy owak, nazwiska Możdżer i Krawczyk funkcjonują na tych samych listach popularności. Można dyskutować, czy swój sukces jazzman zawdzięcza solidnej kampanii reklamowej, jaka towarzyszyła albumom „Piano” i „Makowicz vs. Możdżer At The Carnegie Hall”; czy ludzkości zaczyna doskwierać muzyczna mielizna „gwiazd” popu; czy po prostu Możdżer i jego muzyka są trendy. Pewnie wszystkiego po trochu, a i tak czas pokaże, który z wymienionych elementów stworzył obecną sytuację. Muzyka, jeśli na to zasługuje, przetrwa i tak. Niewątpliwie Leszek Możdżer nie urwał się z choinki i nie jest medialnym produktem, lecz niezwykle pracowitym i utalentowanym człowiekiem, który zwyczajnie zasłużył na swoją popularność.
Urodził się w Gdańsku, 23 marca 1971 roku. Naukę gry na pianinie rozpoczął bardzo wcześnie, bo już w wieku pięciu lat, a w 1996 roku uzyskał dyplom Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku. „Teraz doceniam zalety tego wykszta łcenia, bo jak pada nazwisko Prokofiew, Skriabin czy Rachmaninow, to ja nie robię wielkich oczu, bo to przerabiałem. Nie boję się nut i fortepianu. Wiem, jak obsługiwać to narzędzie”.
Jego pierwsze fascynacje jazzem to lata 80-te: późne albumy Milesa Davisa i elektroniczne brzmienie muzyki, jaką tworzył wtedy Chick Corea. Pierwszym jazzmanem, z którym grał, był klarnecista Emil Kowalski, a w 1991 roku dołączył do legendarnej już grupy Miłość, zastępując gitarzystę Tomka Gwincińskiego, który wyjecha ł do USA. W 1992 akustyczny kwartet (Tymon Tymański - lider, b; Mikołaj Trzaska - s; Jacek Olter - dr; L.Możdżer - p) zajął drugie miejsce na festiwalu Jazz Juniors w Krakowie i tego samego roku nagrał swoją pierwszą płytę Miłość. Z udzia- łem Możdżera powstało jeszcze pięć kolejnych płyt, w tym dwie z Lesterem Bowie. Znakomity trębacz wystąpił z Miłością w 1994 roku na festiwalu Poznań Jazz Fair, a koncert ukazał się na płycie Not Two niespełna rok później. Drugi, wspólny album z Miłością zmarłego w 1999 roku trębacza, został zarejestrowany w lipcu 1997, a ukazał się w 2000 roku pod tytułem Talkin' About Life And Death.

Leszek Możdżer parted with the group in August 1998. Playing with Miłość he didn't neglected his solo career. In 1993 he was awarded individually at the Jazz Juniors Festival and a year later won the International Jazz Improvisation Competition in Katowice. In 1994 he recorded his first solo album: „Chopin Impresje” (Polonia Records) which was a great jazz hit. Thus Możdżer has placed himself in the Chopin stream initiated in Polish jazz by Novi Singers group. Jazz improvisations based on Chopin's themes have been a steady element of his repertoire. In 1992-95 he was a member of Zbigniew Namys łowski Quartet (Z. Namyslowski - as, ss; Zbigniew Wegehaupt - b; Cezary Konrad - dr); he also played with Eryk Kulm Quintessence. He recorded Tomasz Stańko music for the film „Farewell to Mary”. What made him really famous and appreciated as a pianist was the cooperation with Zbigniew Preisner beginning with the Louis Malle film „Damage” (1992) - Preisner composed the music while Możdżer played the piano parts. In the 1990s Możdżer played and recorded with David Friesen, Buddy de Franco, Piotr Wojtasik, Archie Shepp, Michał Urbaniak, Adam Pierończyk, Arthur Blyth, Janusz Muniak. In 1996 he recorded his second album „Talk to Jesus” with Piotr Wojtasik (tp, flh), Adam Pierończyk (ts, ss), Maciej Sikała (ts), Adam Kowalewski (b) and Jacek Olter (dr). The „Jazz Forum” magazine acknowledged „Talko to Jesus” the most important jazz album of 1966. „Facing the Wind” was his next author's album recorded together with David Friesen on bass. „Live in Sofia” with Adam Pierończyk is considered to be one of the most interesting recordings of the pianist. In 1999 the French label Opus 111 released his next Chopin album „Chopin Demain - Impressions” recorded with Madjid Khaladj playing the tombak, classical Persian drum.
Cooperation with film music composers is the non-jazz part of his work. He used to be invitated by Jan A.P. Kaczmarek (films produced by Mira Max and 20th Century Fox). He also composed music for the Wiktor Grodecki film „Nienasycenie” based on the novel by Witkacy. Since 2000 Możdżer has been cooperating with Wojciech Grodecki, the theatre director. They made „Hair - Love, rock musical” and „ A Midsummer-Night's Dream” for the Music Theatre in Gdynia. Moż- dżer composed also music for the performance „Tangerines and oranges” (Wrocław Operetta) based on pśms by Julian Tuwim and for „The Ball at the Opera”. „Tango with Lady M.” (Polski Teatr Tańca in Poznań), „Psychosis 4.48” directed by Grzegorz Jarzyna, „The Inspector” (Teatr Dramatyczny in Warsaw) these are other theatre adventures of Leszek Możdżer.
We can find Możdżer on the soundtrack of Sylwester Latkowski documentary „Blokersi” where he is the guest of Grammatik&Fenomen group. When Możdżer was working on the musical „A Midsummer- Night's Dream” Latkowski was there with his camera and made Możdżer the main character of his documentary. The film was titled „Pub 700” and was considered very controversial. Możdżer disappointed with the final effect of nearly 8 months of shooting tried to influenced the shape of the film before it was shown in TV. This is what he said in an interview: Sylwester's waiting for my music while I'm in a real trouble, because I can't identify myself entirely with the film he made and this is a documentary about me. I am a man more complex and inspired than the man shown in the film. I will try to change it with my music. On the other hand this is an important film telling about the life of a professional artist here and now, so it should be shown. For me art creation is a kind of freedom, it is something beautiful and valuable and the film tells nothing about this.
„Pub 700” album was not released until 2004 and contains music for this documentary, excerpts from „A Midsummer-Night's Dream” and a piece titled „The Hunchbacked Porno Angel” from Arek Brykalski recital (Teatr Wybrzeże in Gdańsk).
The second edition of the New Horizons Film Festival (originated and driven by Roman Gutek) took place in Cieszyn in July 2002. Probably the most interesting event of the festival were old silent films with live music. Możdżer improvised the piano background for Luis Bunuel „The Andalusia Dog” (1929) and Friedrich Murnau „Nosferatu” (1922).

    biographies and discographies

Leszek Możdżer rozstał się z grupą w sierpniu 1998 roku. Będąc w zespole Tymańskiego, równolegle realizował się jako solista - w 1993 otrzymał indywidualne wyró żnienie na Jazz Juniors, rok później został laureatem Międzynarodowego Konkursu Improwizacji Jazzowej w Katowicach. W 1994 roku nagrał swoją pierwszą autorską płytę - Chopin Impresje (Polonia Records), która stała się wielkim jazzowym przebojem. Tym samym Możdżer wpisał się w „nurt chopinowski”, zapoczątkowany w polskim jazzie przez grupę Novi Singers. Improwizacje na tematy Chopina do dzisiaj stanowią jeden z elementów jego koncertowego repertuaru. W latach 1992-1995 pianista występował i nagrywał także jako członek kwartetu Zbyszka Namysłowskiego (Z.Namysłowski-as,ss; Zbigniew Wegehaupt-b; Cezary Konrad-dr) oraz z grupą Quintessence Eryka Kulma. Wziął udział w nagraniu muzyki autorstwa Tomasza Stańko do filmu „Pożegnanie z Marią”, a ogromne uznanie przyniosły mu koncerty, nagrania i współpraca z kompozytorem Zbigniewem Preisnerem, która zaczęła się od filmu „Skaza” Louisa Malle'a, do którego Preisner napisał muzykę (Damage 1992). Ponadto w latach 90-tych Możdżer koncertowa ł i nagrywał w zespołach Davida Friesena, Buddy'ego de Franco, Piotra Wojtasika, Archie'go Sheppa, Michała Urbaniaka, Adama Pierończyka, Arthura Blytha, Janusza Muniaka. W 1996 roku nagrał drugi autorski album Talk to Jesus, z sekstetem w składzie: Piotr Wojtasik (tp, flh), Adam Pierończyk (ts, ss), Maciej Sikała (ts), Adam Kowalewski (b) i Jacek Olter (dr). Talk to Jesus uznano za najważniejszy album roku 1996 (wg magazynu Jazz Forum). Kolejna płyta wydana pod własnym nazwiskiem to Facing the Wind - nagrana w duecie z kontrabasistą Davidem Friesenem. Z Adamem Pierończykiem Możdżer nagrał swój trzeci album - Live In Sofia, uważany za jedno z najciekawszych nagrań w karierze pianisty. W 1999 roku dla francuskiego wydawnictwa Opus 111 Możdżer nagrał kolejny „chopinowski” album - Chopin Demain-Impressions, tym razem z udziałem irańskiego perkusisty Madjid Khaladj grającego na klasycznym perskim bębnie tombaku. W 1999 roku Możdżer i Pierończyk zagrali koncert na Ukrainie, który został wydany nakładem Instytutu Polskiego w Kijowie: 19-9-1999 Live in Winnica. Na szczęście koncert zainteresował również polskich wydawców i po raz pierwszy ukazał się na rynku w 2000 roku (wznowienie w 2003). W latach 2000-2001 Możdżer znowu koncertował na Ukrainie, tym razem samodzielnie (album Solo in Ukraine 2000-2001).
Niejazzową stronę twórczości Leszka Możdżera stanowi jego współpraca z kompozytorami muzyki filmowej - oprócz wspomnianego Zbyszka Preisnera, angażowa ł go również Jan A.P. Kaczmarek (produkcje dla Mira Maxu i dla wytwórni 20th Century Fox). Pianista jest także autorem muzyki do filmu „Nienasycenie” nakręconego przez Wiktora Grodeckiego na podstawie prozy Witkacego. Od 2000 roku Możdżer współpracuje z reżyserem Wojciechem Kościelniakiem. Zrealizowane przedsięwzięcia to: „Hair - Love, rock musical” i „Sen nocy letniej” dla Teatru Muzycznego w Gdyni; muzyka do spektaklu „Mandarynki i pomarańcze” - aranżacje wierszy Juliana Tuwima (Operetka Wrocławska) i oryginalna muzyka do „Balu w operze”. Inne teatralne realizacje Leszka Możdżera: „Tango z lady M.” dla Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu; „Psychosis 4.48” w reżyserii Grzegorza Jarzyny; „Rewizor” dla Teatru Dramatycznego w Warszawie.
Możdżer zagrał gościnnie w utworze „Każdy ma chwile” zespołu Grammatik & Fenomen, który znalazł się na muzycznej ścieżce dokumentu Sylwestra Latkowskiego pt. „Blokersi”. Podczas pracy nad musicalem „Sen nocy letniej”, Latkowski towarzyszył z kamerą twórcom spektaklu. Głównym bohaterem tego dokumentu reżyser uczynił właśnie Możdżera. Powstał film zatytułowany „Pub 700”, który wzbudził sporo kontrowersji, a Możdżer, zawiedziony finalnym efektem 8-miesięcznej sesji, próbował wpłynąć na ostateczny kształt dokumentu zanim ten pojawi ł się w telewizji. W jednym z wywiadów powiedział: Sylwester czeka teraz na moją muzykę do tego filmu, a ja mam potężny zgryz, bo nie do końca utożsamiam się z tym filmem, a jest to film dokumentalny o mnie. Jestem człowiekiem bardziej natchnionym i złożonym niż to przedstawiono w filmie. Będę próbował jeszcze coś w nim zmienić poprzez swoją muzykę, bo z drugiej strony jest to dość ważny film, opowiadający o tym, jak wygląda tu i teraz zawodowe uprawianie twórczości, więc chyba lepiej, aby on się ukazał. Twórczość dla mnie to jednak także wolność, czyli jednak coś pięknego i wartościowego, a tego w tym filmie nie ma.
Album Pub 700 ukazał się dopiero w 2004 roku i zawiera zarówno muzykę do filmu Latkowskiego, jak i wybrane fragmenty ze „Snu nocy letniej” oraz utwór z recitalu Arka Brykalskiego pt. „Garbaty Anioł Porno” (Teatr Wybrzeże w Gdańsku).
W lipcu 2002 roku odbyła się w Cieszynie druga edycja Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty, którego pomysłodawcą i główną siłą napędową jest Roman Gutek. Chyba najciekawszymi wydarzeniami tego festiwalu były pokazy niemych filmów z muzyką „na żywo”. Leszek Możdżer był jednym z twórców, który przyjął zapro-

The compositions placed between jazz improvisation and classical music - this is another direction of Możdżer's work. „The Psalms” for choir and jazz quartet. „Seven miniatures for improvised piano and strings” (with Aukso Orchestra conducted by Marek Moś). Jazz themes and Bach's sonatas played together with Adam Klocek (cello). In June 2003, invited by Pat Metheny, whom he had met while working on Anna Maria Jopek's „Upojenie”, Możdżer played with international Jazz Baltica Orchestra at the festival in Salzau (Germany). In autumn, Metalla Pretiosa, a bass player, presented his project at the Jazz Jamboree 2003: Leszek Możdżer and Maurice de Martin (dr) played together with The Gdańsk Philharmonic Brass (Janusz Szadowiak - tp, Arkadiusz Szafraniec - tp, Mirosław Merchel - French horn, Tadeusz Kassak - tb). The CD with this concert was released a year later.
Two very important events took place in 2004: the „Piano” album release and concert with Adam Makowicz at the Carnegie Hall. The „Piano” album was recorded in Holland in 1997 in an extraordinary place: a hospital for the mentally ill located in a former cloister. Besides nine pieces composed by Możdżer, there is one piece on it by Tyman Tymański, the song „Christus Vincit”, „So What” by Miles Davis and „On Green Dolphin Street” by Bronisław Kaper.
The New York Makowicz - Możdżer concert took place on September 25. The event was advertised as a duel of two personalities and two music styles, however no „combat” happened. A „Rzeczpospolita” critic wrote: Widely advertised CD with Adam Makowicz and Leszek Możdżer concert at the Carnegie Hall in New York is a quite successful attempt to join different styles of paying although neither revolution nor even evolution can be found on it. (...) While playing together two artists had to find a common space and it was easily predictable that Możdżer, a more modern musician not so much addicted to the history of jazz would bow to the traditional style of Adam Makowicz. This compromise shifted the show towards virtuosity instead of sketching out a new attitude to both Chopin and American jazz standards.
Experiments with the natural sound of an instrument, distorting the piano sound in different ways - these are characteristic features of Możdżer style of playing and more and more often become the part of his show.
Lutoshpere is another brave project involving the pianist. Możdżer, playing some motifs form various composition by Witold Lutosławski, celloist Andrzej Bauer and Michał Skros vel DJ Bunio cut interviews with the great composer and mixed them with sounds making in such a way a rhythm collage enriched later with piano and double bass improvisations. In July 2004 the „Dream Team” project had its premiere at the Jazz at Starówka festival. Możdżer invited Lars Danielsson, a Swedish bass player and Zohar Fresco, a drummer from Israel. The musicians played music composed both by Możdżer and Danielsson, „a pśt of double bass”. Then they played a concert in Sopot which probably will be soon released on a CD.
Leszek Możdżer played concerts all around Europe, in Kazakhstan, irghizia, USA, Canada, Brasil. The audience of fifteen thousands listened to his concert in Santiago de Chile and his interpretation of Zygmunt Konieczny „Grande Valse Brillante” got a thundering ovation. Leszek and his music are often discussed in Internet; his fans are used to be called „followers”, his hands are said to put a spell on listeners... Besides dozens of opinions full of delight and admiration some people, although they appreciate his music, regret the way he converse with listeners during a concert, accuse him of being a showman, a sectarian, not handsome enough, that he put a herring in between the strings, that there is a certain madness in his eyes, that in fact he is a madman, a freak... Well, you must be labelled somehow.

    biographies and discographies

szenie do filmowo-muzycznej improwizacji i stworzył tło dla filmu Luisa Bunuela z 1929 roku pt. „Pies Andaluzyjski” oraz bałamucił widzów wraz z „Nosferatu”, bohaterem obrazu Friedricha Murnaua z 1922 roku.
Kolejny kierunek twórczości pianisty to kompozycje z pogranicza jazzowej improwizacji i muzyki poważnej: „Psalmy Dawidowe” na chór i kwartet jazzowy; „Siedem miniatur na fortepian improwizowany i smyczki” (z Orkiestrą Aukso Marka Mosia); koncerty z wiolonczelistą Adamem Klockiem, podczas których muzycy grają tematy jazzowe i sonaty Bacha. W czerwcu 2003 roku, na zaproszenie Pata Metheny, którego poznał przy okazji współpracy nad Upojeniem Anny Marii Jopek, Możdżer wystąpił z międzynarodową orkiestrą JazzBaltica na festiwalu w Salzau (Niemcy). W 2004 roku ukazała się płyta Metalla Pretiosa, kontrabasisty Olo Walickiego. Projekt Metalla Pretiosa miał swoją premierę podczas Jazz Jamboree 2003, a w jego realizacji wzięli udział: L. Możdżer - p, Maurice de Martin - dr oraz The Gdańsk Philharmonic Brass: Janusz Szadowiak - tp, Arkadiusz Szafraniec - tp, Mirosław Merchel - french horn, Tadeusz Kassak - tb.
Rok 2004 to także premiera albumu Piano i koncert z Adamem Makowiczem w Carnegie Hall. Materiał zawarty na płycie Piano został nagrany w Holandii w 1997 roku. Niezwykłe jest miejsce, gdzie powstawały nagrania, bowiem wszystko odbywało się w szpitalu dla psychicznie chorych, w który przekształcono kompleks klasztorny. 13 utworów to w większości kompozycje Możdżera, z wyjątkiem pierwszego utworu Tymona Tymańskiego, pieśni „Christus Vincit”; „So What” Milesa Davisa i „On Green Dolphin Street” Bronisława Kapera.
Nowojorski koncert Makowicz - Możdżer odbył się 25 września i został wydany na płycie. Wydarzenie reklamowane było jako pojedynek dwóch osobowości i stylów muzycznych, ale o jakiejkolwiek „walce” nie mogło być mowy. Recenzent Rzeczpospolitej napisał: Szeroko reklamowany płytowy zapis występu Adama Makowicza i Leszka Możdżera w nowojorskiej Carnegie Hall pokazuje udaną próbę połączenia różnych stylistyk, choć bez artystycznej rewolucji, czy nawet ewolucji. (...) W duetach artyści musieli znaleźć płaszczyznę porozumienia i wiadomo było, że to Możdżer, muzyk bardziej nowoczesny, nie zapatrzony w historię jazzu ustąpi i nagnie się do tradycyjnej stylistyki Makowicza. Ten kompromis przesunął występ w stronę efektownych popisów, zamiast stać się zalążkiem nowych idei, zarówno w podejściu do muzyki Chopina, jak i amerykańskich standardów.
Jednym z elementów tworzących „możdżerowski” styl muzykowania jest preparacja fortepianu. Eksperymenty z naturalnym dźwiękiem instrumentu coraz częściej stanowią stały punkt koncertów Leszka. Odważnym, nietuzinkowym pomysłem-eksperymentem jest również projekt Lutosphere: Możdżer grający motywy z utworów Witolda Lutos ławskiego, wiolonczelista Andrzej Bauer i Michał Skrok vel DJ Bunio, pocięli nagrania wywiadów z Lutosławskim w taki sposób, aby słowa i dźwięki stworzyły rytmiczny kolaż urozmaicony potem improwizowaną muzyką fortepianu i kontrabasu.
W lipcu 2004 roku podczas festiwalu „Jazz na Starówce” miała miejsce premiera projektu „DreamTeam”, w którym na zaproszenie Możdżera wzięli udział: kontrabasista Lars Danielsson (Szwecja) i perkusjonista Zohar Fresco (Izrael). Muzycy zaprezentowali kompozycje lidera i nazywanego „pśtą kontrabasu” Danielssona. Zagrali również koncert w Sopocie, który prawdopodobnie zostanie niebawem wydany na płycie. Pianista koncertował w całej Europie, a także w Kazachstanie, Kirgizji, USA, Kanadzie, Brazylii. Jego występ w Santiago w Chile zgromadził przeszło 15 tysięcy słuchaczy, a jedną z największych owacji otrzymał za „Grand Valse Brillante” Zygmunta Koniecznego. O Leszku dyskutuje się w Internecie, a jedną z często spotykanych opinii jest nazywanie jego miłośników „wyznawcami”, jego ręce na klawiaturze tak uwodzą...napisał jeden z forumowiczów. Poza dziesiątkami wypowiedzi pełnych absolutnego zachwytu, pojawiły się niedawno opinie ludzi, którzy choć cenią jego muzykę, ubolewają jednak nad stylem i poziomem prowadzenia przez Możdżera scenicznej konwersacji z publicznością, że: nie na poziomie, że showman, że członek sekty, że nieprzystojny, że włożył śledzia między struny, że ma szaleństwo w oczach, że wariat, że pajacuje...............bez łaty ani rusz.

Leszek Możdżer
Chopin. Impresje

When in February 1993 Stanisław Sobóla of Polonia Records called me and offered cutting a record of Chopin music, I agreed to do so most readilly. But just as soon as I had hang up, panick took me over - Chopin a la jazz? Help me somebody!
Almost a year I hestitated before I got into the studio, since so much had taken to prepare myself mentally for the project. Mentally, which means not so much by way of practicing at the keyboard, as by thinking rather and careful listening to Chopin's music, as well as to some jazz pianists solo recordings. I felt that every concert I was playing during the period furthered me to the moment when I would sit at the piano and cut the record myself.
In the meantime Andrzej Jagodziński had recorded Chopin with his trio and I'd heard news about Benek Maseli fixing to do the same. It started getting crowded in the Chopin department anyway.
Finally the date was called for three days at the Warsaw's radio and TV studio at Woronicza Street. I invited the two greats - Stańko and Namysłowski - to join the session. It has all been a terrific experience and a fantastic lesson to me. I have discarded quite a few recorded pieces leaving only the most valuable in my opinion.
Generally speaking I wanted to stear clear of „remakes” of all sorts. Being an admirer of our great composer's genius myself, I knew that restyling Chopin „in a jazzy groove” would have been dealing trash and sacrilege. I tried to get out of his music things that I could use as a pretext for my own, personal playing. The Chopin's themes therefore often appear camouflaged, often marked rather than quoted. Whenever I was to quote Chopin - then I did it literally, after the original score.
The material includes two jazz standards: „My Secret Love”, where the left hand figure from Prelude in A flat major, adapted to the theme's harmony, has been employed in the accompaniment (the ending, however, is the original Chopin's prelude) and „Segments” by Charlie Parker, which - as far as harmony is concerned - strictly covers the opening of Etude in A minor Op. 25 Nr 4. You'll also discover quite a lot of easy playing, which is what I personally like the most, without holding on tight to an a priori settled harmony or from.Let me hope that you'll enjoy this record, those of you who know Chopin and love him as well as the jazzfans among you. I also hope that perhaps a few of the latter will find themselves motivated by it to get more familiar with his music.

Leszek Możdżer

P.S. My wholehearted thanks for Zbyszek Namysłowski and Tomasz Stańko. Also for my friends, especially Małgosia Rocławska for her invaluable help in making the record, Piotr Wojtasik for his good advices and my parents, to whom it is dedicated.

L.M.

From original liner-notes 1994

Leszek Możdżer
Chopin. Impresje

Kiedy w lutym 1993 r. zadzwonił do mnie Stanisław Sobóla - szef „Polonii Records” - z propozycją nagrania płyty z programem chopinowskim, zgodziłem się z wielką radością. Jednak zaraz po odłożeniu słuchawki ogarnęła mnie panika - Chopin na jazzowo? Ratunku!
Z wejściem do studia zwlekałem prawie rok; tyle bowiem potrzebowałem czasu, aby psychicznie przygotować się do tego przedsięwzięcia.
Psychicznie, a więc nie tyle ćwicząc, ile myśląc raczej - uważnie słuchając muzyki Chopina, a także solowych płyt pianistów jazzowych. Czułem, że cały koncert, który w tym czasie zagrałem, przygotowuje mnie do tego, aby niedługo siąść do fortepianu i samemu (!) nagrać płytę.
W tym czasie Chopina nagrał już Andrzej Jagodziński w trio, co nieco słyszałem o przygotowaniach Benka Maselego. W każdym razie w temacie „Chopin” zaczęło się robić tłoczno.
Wreszcie doszło do nagrania. Trzy dni spędziłem w studio na Woronicza w Warszawie. Poprosiłem dwóch największych, Stańkę i Namysłowskiego, aby zechcieli wziąć udział w nagraniach. Wszystko to było dla mnie ogromnym przeżyciem i wielką nauką. Wiele utworów z sesji odrzuciłem, zostawiając - moim zdaniem - najbardziej wartościowe.
Chciałem uciec od wszelkich „przeróbek”.
Sam jestem wielbicielem geniuszu naszego wielkiego kompozytora i wiem, że przerabianie Chopina na „dżezik” byłoby szmirą i świętokradztwem. Starałem się wziąć z jego muzyki to, co mogło mi posłużyć za pretekst do własnego, osobistego grania. Często tematy Chopina pojawiają się więc zakamuflowane; często zaznaczone bardziej niż cytowane. Jeżeli już cytowałem Chopina, to dosłownie, posługując się oryginalnym tekstem. Na płycie znalazły się też dwa standardy: My Secret Love, w którym za akompaniament służy figura lewej ręki z preludium As, odpowiednio dopasowana do harmonii tematu (końcówka jednak, to oryginalne, chopinowskie preludium), oraz Segments - temat Parkera, który idealnie pokrywa się z początkiem etiudy a-moll Op. 25 nr 4.
Znajdą też państwo na płycie sporo zupełnie swobodnego grania - takiego, jakie odpowiada mi najbardziej - bez kurczowego trzymania się z góry ustalonej harmonii czy formy.
Mam nadzieję, że płyta ta sprawi dużo radości zarówno tym, którzy Chopina znają i kochają, jak i jazz fanom. Mam też nadzieję, że wielu z nich być może pod jej wpływem zapragnie poznać go lepiej.

Leszek Możdżer

P.S. Serdecznie dziękuję artystom - Zbyszkowi Namysłowskiemu i Tomaszowi Stańce. Dziękuję również przyjaciołom - szczególnie Małgosi Racławskiej za nieocenioną pomoc przy pracy nad płytą, Piotrowi Wojtasikowi za dobre rady oraz rodzicom, którym tę płytę poświęcam.

L.M.

Tekst pochodzi z płyty Polonia CD 028 1994

Leszek Możdżer
Chopin. Impresje

Leszek Możdżer - piano
Zbigniew Namysłowski - saxophone (12)
Tomasz Stańko - trumpet (10)

1. MAZUREK C OP.24 NR 2 3'17
2. NOKTURN F OP.15 NR 1 5'23
3. ETIUDA GES OP.25 NR 9 1'34
4. NOKTURN G OP.15 NR 3 5'22
5. MAZUREK A OP.17 NR 4 2'49
6. PRELUDIUM AS NR 26 (MY SECRET LOVE) 3'04
7. PRELUDIUM A NR 7 3'08
8. ETIUDA A OP.25 NR 4 (SEGMENTS) 2'57
9. MAZUREK F OP.15 NR 3 5'10
10. NOKTURN F OP. 15 NR 1 (IIND VERSION) 2'54
11. NOKTURN FIS OP.48 NR 2 4'28
12. MAZUREK G OP.24 NR 1 5'16


My Secret Love by Fain-Webster, Segments by Charlie Parker

Recorded April-August 1994 at studio S3 PR Warszawa
Recording engineer: Tadeusz Mieczkowski
Mastered by Ryszard Szmit at the Polish Radio-Olsztyn

Produced by Stanisław Sobóla
® 1994 POLONIA RECORDS - ALL RIGHTS RESERVED